Carmilla

Recenzje na poważnie i na wesoło

"U progu tajemnicy"
     "(...)Carl Dreyer zrealizował w 1932 roku film oparty o powieść Le Fanu, a zatytułowany "Wampir". W roli tytułowej wystąpiła
znakomita aktorka niemiecka Sybille Schmitz. Dreyer główna postacią filmu uczynił barona Nicolasa de Gunzburga, człowieka, który
bardziej ufa "oku i szkiełku" niż siłom nadprzyrodzonym. Bardzo ostro wyakcentował również wątek miłości lesbijskiej pomiędzy
młodziutką mieszkanką dworu a tytułową bohaterką. Ta miłość, ten zmysłowy pociąg Carmilli, ubezwłasnowolnia jej ofiarę, czyniąc z tej
historii symboliczne opętanie o podłożu erotycznym. Janusz Kondratiuk nie poszedł śladami wielkiego poprzednika. Poprzestał na
klasycznej w swym kształcie historii o wampirach. Zwyczajnych, łaknących raczej krwi niż uniesień miłosnych. Chociaż...  Carmilla w
świetnej interpretacji Izabeli Trojanowskiej niejednego mogłaby przywieść do grzechu. Co też zresztą uczyniła.
     Telewizyjna "Carmilla" posiadała prawie wszystkie cechy obowiązujące w tym, z pozoru łatwym gatunku. Przestraszenie widza nie
jest proste, jak się wielu twórcom wydaje. Horror wymaga perfekcyjnych umiejętności realizatorskich. Każda naiwność natychmiast się
demaskuje i osłabia wymowę dzieła.
     Kondratiuk zrealizował "Carmillę" w sposób interesujący, szczególnie w dużych partiach plenerowych. Gorzej wyszły sceny kameralne.
Zbyt szybko również zdemaskował główną bohaterkę i jej działanie. W tej sytuacji horror zbliżył się raczej do kryminalnego suspensu.
Śledziliśmy raczej tok akcji (kto i kiedy złapie zbrodniarkę) niż oczekiwaliśmy rozwiązania owej wielkiej metafizycznej tajemnicy
powracania zmarłych na ziemię. A horror to przede wszystkim wielka metafizyczna tajemnica.
     Mimo tych zastrzeżeń spektakl "Carmilli" należy uznać za udany, również dzięki bardzo dobrej aktorsko Izabeli Trojanowskiej, która
właśnie w kinie, a nie na estradzie ujawnia swoje uzdolnienia. Bardzo szczerze i autentycznie zagrała młodziutka Monika Stefanowicz.
Szkoda, że na tak krótko pokazał się fascynujący w roli wampira Jerzy Bończak
     "Carmilla", jak się wdaje zapoczątkowała nurt grozy w naszej TV.(...)" Wiesława Czapińska, Film, listopad 1980 r.

"Krew nas zalewa"
     "W telewizji dał się ostatnio zauważyć przypływ świeżej krwi, co brzmi optymistycznie. Przypływ dokonuje się zresztą metaforycznie i
praktycznie także. Krwiodawstwo praktyczne odbyło się za sprawą epokowego widowiska sensacyjnego, w którym nasi twórcy po raz
pierwszy udowodnili, że istnieją wampiry bynajmniej.
     Widowisko nosiło tytuł  "Carmilla" , a w roli głównej wampirzycy występowała Izabela Trojanowska. Było to dla redakcji  "Osobno"
pewnym zaskoczeniem. Kiedy niedawno rozmawialiśmy z panią Izabelą, uśmiechała się uroczo i nic a nic nie podejrzewając siedzieliśmy
spokojnie, a przecież mogłoby to się dla nas źle skończyć, jako dla krwiodawców i to honorowych. Dopiero w widowisku pani Izabela
pokazała swoją prawdziwą twarz i górne trójki wyrosły jej nad podziw.
     Nauczeni smutnym doświadczeniem, będziemy terasz naszych rozmówców oglądać najpierw z daleka lub żądać zaświadczenia od
dentysty.
     Ponadto widowisko podobało nam się ogromnie bardzo, bo lubimy wesołe momenty na cmentarzu (otwierające się groby oraz
grobowce) i w prosektorium ( w którym najweselej jest nad ranem). Przed naszymi twórcami otwiera się szeroka panorama możliwości
warsztatowych i artystycznych bowiem spenetrowanie życia pozagrobowego to niezmiernie atrakcyjny temat, a nic tak nie ożywia
widowiska jak kilka trupów. (...) Osobno, Razem, listopad 1980 r.

                                                 Opinie internautów o "Carmilli" przeczytasz tutaj